راه ناهموار

...

2012-02-14T05:07:00.000-08:00

اتوبوس شلوغ بود. پیرزن آمد نزدیک من ایستاد. زن رو به رویی موبایلش را از ته کیفش پیدا کرد. آورد بیرون. دنبال شماره گشت.
-سلام میترا جان. خوبی عزیزم. / مرسی. زنگ زدم روز دوستی رو بهت تبریک بگم./ ایشالله سال خوبی داشته باشی./ مرسی عزیزم/ کادوت رو هم خریدم گذاشتم کنار واست.
ادامه می دهد...
امروز چهارده فوریه است. خیابانها بوی بر باد رفته ای دارند.

جنگ...

2012-01-24T03:41:00.000-08:00

یک پلاک و زنجیر طلا دارم که مامان هدیه تولد برایم خرید. مامان هنوز فکر می کند طلا سرمایه زن است و باید یک تکه طلا برای روز مبادا داشته باشی. وقتی این پلاک زنجیر را خرید خیالش راحت شد. روز مبادای مامان جنگ است. مامان جنگ ندیده، یعنی سال 58 از اهواز امدند بیرون. از ان اهواز جنگ ندیده پر رونق. یعنی هیچ وقت مخاطب مستقیم جنگ نبوده. خانه اش خراب نشده مثل صبا یا اینکه مجبور باشد خانه اش را مثل زهره ترک کند برود یک جای دیگر در کمپ زندگی کند.تجربه دور سالهای جنگ برایش هنوز هولناک است. می ترسد. از امریکا می ترسد. از نیروهای ناتو. از اینکه یک شب بگویند بروید بیرون دیگر اینجا خانه تان نیست. جنگ برایش عراق است. جنگ برایش تصویر فلسطین اشغالی تلوزیون است.

مادربزرگم از قحطی و جنگ شهریور بیست زنده مانده بود. برای او جنگ زنهای بی شوهر و چند سال نان گندم نخوردن و خودکشی است. دختر میرزا ابراهیم از گشنگی مرد، دختر مادربزرگم از وبا. همه طلاهایش را داده بود برای درمان دخترش. زنده نماند. می گفت جنگ ایمان ادم را می برد. زندگی ادم را می برد.

امروز در متروی هفت تیر مردی خودش را زیر قطار انداخت. قطار وقتی ایستاد که سرش جدا شده بود. جنازه اش را جمع کردند. عده ای هم با موبایلهای لعنتی شان فیلم می گرفتند. مرد به استقبال همه کابوسهای ما رفته بود. جنگ، قحطی، شعب ابیطالب، زلزله... . اینجا دیر وقتی است جنگ شروع شده و هیچ طلایی از زهرش نمی کاهد.

هجرت ...

2012-01-07T08:18:00.000-08:00

گاهي اوقات بعضي ها مي گويند
چرا اين سرزمين را ترک نمي کني؟
سوال نکن،
سر منزل من... سيپده دم است،
حتما سپيده دم
سرمنزل من است،
و گرنه
تحمل اين همه غروب تاريک کجا و
من شب نشين خسته کجا؟
هزار هفته
هزار ماه
هزار مرگ و مزار مرا ببين و
بعد بگو
چرا به جاي اين همه مردگان بي گور
گريه مي کنم،
من سال هاست
واژه به واژه
از وحشت گفتن گذشته ام،
من هرگز
بريده بادهاي نابلد نبوده ام.
حالا چه مي پرسي آن شب
دست تو
از هجرت دريا چه مي نوشت؟
من منزل ها سپرده ام
به اين دوزخ بي بهشت،
منزل هاي بي راه و بي رويا... بسي،
که هيچ مسافري از ميان شما
طاقت طي کردن يکي شب تاريک اش را
نداشته است.
هي زنهار گو، زنهار...،
من آسان
شکار هر کمين کرده خوابگردي نخواهم شد،
با من
يکي به دو... چه مي کني از تکليف واژه ها،
من شاعرم،
و تا ماه کامل ميهن ام
خنياگر گريه هاي من است،
من
مردم ترانه خوان خويش را
ترک نخواهم کرد.

سید علی صالحی

...

2011-12-20T01:04:00.000-08:00

آدمهایی هستند که انتظار دارند تو همیشه همانی باشی که بودی. آن وقت با همان بودن گذشته ات دوستت دارند، با تو معاشرت می کنند، دچار چالش می شوند و ... آنقدر خود جدیدت را نادیده می گیرند که تو هم می زنی به بیخیالی که یعنی تو هم نمی فهمی اینها هیچ کدام تو نیستی.

آدمهایی هستند که انتظار دارند تو گذشته ات را قورت بدهی و بکنی در انبان تاریخ. آن وقت باید برای هر چیزی که نشانی از گذشته ات دارد جواب پس بدهی، موأخذه شوی حتا و ... . آنقدر گذشته ات را نادیده می گیرند که تو مجبوری مدام خودت را کنترل کنی مبادا نشانه ای داشته باشی.

آدمهایی هستند که انتظار داری درکت کنند، آغوششان برایت همیشه باز باشد، حرفهایت همیشه مهم باشد برایشان و ... اما یک روز ماتت می کنند.

هر خانه ای...

2011-09-17T22:48:00.000-07:00

هر خانه ای بویی دارد. خانه مادرم بوی او را می دهد به علاوه بوی غذاهای جورواجور، بوی رطوبت شمال که مانده لای لباس ها و رختخواب ها. فصل که عوض می شد مادرم رختخواب ها و لباس ها را روی ایوان و حیاط پهن می کرد می گفت بوی رطوبت همه جایشان رفته. اما آنها بوی نفتالین فصل قبل را می دادند. اسپند دود می کرد که بوهایش جابه جا شوند. بوها جا به جا نمی شدند. نفتالین ها را عوض می کرد و می گذاشت سر جایشان تا فصل بعد.

خانه خواهرم بوی آب نبات و چای می دهد و چوب مانده. انگار صد سال یک کاروان چوب را خالی کرده باشند که بماند در پذیرایی و آشپزخانه اش. بوی درها نیست یا بوی چوب بوفه و مبل و ... . بوی چوب اصیل جنگلهای شمال است که قاچاق کرده باشنش پشت کامیونی اما سالها نتوانستند با وجود جنگل بانان ردش کنند. یا بوی یک غروب جمعه دلگیر که آفتاب هم حوصله تابیدن ندارد.

خانه من ... خانه من بوی هیچ می دهد. بوهایش اصالت ندارند. انگار از سر زور و اجبار دچار شده به این بوها. یک وقت بوی سیگار مانده از دیشب می دهد، یک وقت بوی چاه فاضلاب آشپزخانه، گاهی بوی دسته قابلمه سوخته، گاهی هم بوی میوه روی میزم، گاهی بوی غذایی که گذاشته ام بپزد. صاحبخانه ام خانه را رنگ کرد. حالا من میان خروار وسایلی که سر جایشان نیستند یک بوی جدید دارم. به علاوه بوی شهریور. همین شهریور لعنتی که دست از سرم بر نمی دارد و نمی گذارد برود یک جایی گم و گور شود. بوی شهریور خانه ام هم اصالت ندارد.

دایره المعارف درد2

2011-09-16T11:23:00.000-07:00

یک حالت تهوع بود مال سالهای متمادی. پنج شنبه ها و جمعه ها با طعم متوترکسات. دیگر همه چیز عادی شده بود. هیچ کس از هیچ چیز تعجب نمی کرد. مثلا اگر می گفتند سرطان مغز استخوان دارم همه نیشخند می زدند و می گفتند من از عهده اش بر می آیم. بر نمی آمدم واقعا. بلد بودم بازی کنم. نقش ها را بی تمرین بازی می کردم و همه باور کردند با شرایطم کنار آمدم. از خانه مادری ام بیرون آمده بودم. چند سال بعدتر مادربزرگم در یک شهریور بد زیر برف آن سالها خوابید و همه نگرانی هایش را با خود برد.

از میدان انقلاب سوار اتوبوسهای میدان سپاه می شدم می رفتم خیابان طالقانی. آخر صف می ایستادم تا صدایم کنند. سالن هلال احمر بزرگ نبود. راه برگشت را پیاده می آمدم تا میدان فلسطین. جمعه هایم طعم متوترکسات می داد. بالا نمی آوردم. چند نفر در دلم مشغول رخت شستن بودند. یک کیسه آبنبات رنگ به رنگ دستم بود. جمعه های راکد اتاق چهار تخته خوابگاه یا خانه 70 متری ولیعصر فرقی نمی کرد. حالت تهوعی بود که تمام نمی شد. قرص یا آمپول هم فرق نمی کرد هر دو یک کوفت بودند. تنها قرصش بیشتر حال بدبختی می داد . می رفتم پیاده روی، پارک و ... اما انگار تنها یک حال گه را جایگزین حال گه دیگر می کردم.

یک اصطلاح بود مال آن سالها می گفتم حناق دو سر دو شاخ گرفتم. هر پنج شنبه و جمعه و شنبه حناق دو سر دو شاخ داشتم. حناق نمی کشت مرا. فقط به انتها می رساند. 7 سال حناق با من بود. حناق با طعم تهوع ماندگار. روزی که دکتر گفت می توانم داروی دیگری را جایگزینش کنم شک نکردم. یک نوع مراسم خداحافظی آیینی انجام دادم؛ برگشتم خانه همه داروهای باقی مانده را ریختم در یک نایلون و بردم سر کوچه گذاشتم که ببرندش. همه حناق های 7 ساله ام را. شاد برگشتم انگار که باری را به زمین گذاشته باشم یا مثلا جنینی را که سالها به من چسبیده بود را سقط کردم. حناق دو سر دوشاخ 7 سال طول کشید...

دایره المعارف درد1

2011-09-06T02:52:00.000-07:00

یک حالت تهوعی بود مال سالها پیشم. بیمار بودم. بیماریم خوب نمی شد. 15 ساله بودم؛ مادرم نمی خواست اینطور مرا بپذیرد. با پدرم هر شب مرا سوار پیکان قراضه می کردند و بعد پدرم می برد مرا به دکتر شیفت شب بیمارستان می سپرد. مادرم نمی آمد، هرگز نگفت چرا. حتما نمی توانست مرا زیر دست پزشک ببیند. نمی فهمیدند چه بلایی سرم آمده. با تب و درد و هذیان بر می گشتم. می رسیدم خانه مادربزرگم می نشست منتظرم لب ایوان که زنده بودنم را ببیند، دخترش با تب مرده بود می ترسید بمیرم زیر حجم تب و هذیان. بعد دعا می خواند و فوت می کرد تا من بخوابم. مادرم نذر می کرد تا صبح زنده بمانم و هی با پدرم پاشویه می کردنم. بعد من می خوابیدم مادرم هر شب نذر می کرد تا فردا دوام بیاورم. صبح با تب می رفتم مدرسه. تمام زنگ تفریحها بالا می آوردم. در راه مدرسه بالا می آوردم. تهوع تنهایم نمی گذاشت. همه جا لای کتاب تاریخ و جغرافیا، لای درختان سرو خیابان کارگر شهرم، زنگ خانم خزایی که با لحن ممتد شعر می خواند، زنگ تفریحها با فروغ و «حیاط خانه ما تنهاست» و ...
چند ماه بعدتر دیگر گریه نمی کردم. حالم بدتر می شد، درد داشتم، من لج کرده بودم با زندگی. به 16 سالگی رسیده بودم و می دانستم که با این حال باید ادامه بدهم. می خوابیدم روی تختم که رو به پنجره بود. تمام ان تابستان روی تختم به مرگ فکر می کردم. تهوع همچنان با من بود. اما فرق کرده بود. دیگر بالا نمی آوردم فقط نمی توانستم غذا بخورم. دکترها می گفتند گلویم عفونی شده. هی کپسول و آمپول و ... . یک چیزی راه گلویم را بسته بود. نمی گذاشت غذا بخورم انگار که لوزه هایم ورم کرده باشند اما ورم نکرده بودند. هیچ چیزی نشان نمی داد.
یک شب که کلافه شدم رفتم دکتری که همه می گفتند تف نمی ارزد. اما آخرین راه بود. پدرم را از اتاق بیرون کرد، زل زد به چشمهایم که حس نداشتند، که 16 ساله ای بودند که از خودش انتقام می گرفت. گفت: چرا گریه نمی کنی؟ جوابی نداشتم در عالم نوجوانی ام به یاس فلسفی ای رسیده بودم! دفترچه بیمه ام را بست. گفت چیزی ام نیست. گفت این که راه گلویم را بسته غمباد است. غمباد راه گلویم را بسته. هیچ عکسی هم این را نشان نمی دهد. چون قرار نیست که همه چیز را عکسها نشان بدهند و کلی خاطره تعریف کرد از روستایی که کودکی اش را گذارنده بود از اینکه پیرزنی بعد از مرگ فرزندش از غمباد مرده بود و ... . از اتاقش که بیرون می آمدم گفت امشب بروم یک دل سیر برای خودم گریه کنم. اگر این کار را بکنم خوب می شوم. آن شب وقتی همه خواب بودند رفتم حیاط پشتی خانه مادری ام. یک دل سیر به حال زار 16 سالگی ام گریه کردم.هر شب برنامه گریه گذاشته بودم با خودم. غمبادم با هر بار گریه کوچکتر می شد. یک شب در یک مصیبت عظمای خانه مادری، با مریم نشستیم به گریه. همان شب دیگر رفت غمبادم.
به قول مادربزرگم آدم آه است و دم؛ بعضی وقتها غمباد می کند. غمباد را نه آندوسکوپی نشان می دهد نه عکسهای سینه و نه معاینه پزشکی و ... . غمباد را حجم غم آدمها نشان می دهد، همین.

29 خرداد...

2011-06-19T04:16:00.000-07:00

29 خرداد 88 بود. رو به تلوزيون نشسته بوديم. روزهاي داغدارمان در راه بود و نمي دانستيم. خطبه هاي نماز جمعه پخش مي شد. براي اولين بار در عمرم داشتم به خطبه ها گوش مي كردم. دوستم نماز مي خواند و اشك مي ريخت. من خشمگين بودم،‌ غر مي زدم: چرا گريه! ما از اون هم مي گذريم. تموم مي شه اين روزا! دستبد سبزم را محكمتر گره زدم. نمي دانستم سهراب 25 كشته شده،‌ نمي دانستم ندا فردا كشته مي شود!‌ خشمگين بودم؛ هنوز راه درازي در پيش رو مي ديدم!
29 خرداد 90 است. حالا نااميدم!

روزهاي آخر ارديبهشت خوب نيست...

2011-05-18T22:08:00.000-07:00

از این شال و روسری هایم خسته شده ام. حالم از این که در این بادهای آخر اردیبهشت این موهای کوتاهم را باید زیر این لچک پنهان کنم به هم می خورد.

از رنگ شالها و روسری هایم هم خسته شدم. دوست دارم شالی به سر کنم که پر از گلهای ریز و درشت قرمز و زرد و سرخابی و برگهای سبز است. از این شالهای تک رنگ مشکی و سرمه ای و حتی سبز تیره خسته شده ام. از این همه رنگ مجاز که مجبوری سرکار و دانشگاه به سر کنی و هیچ روزی نیست که بتوانی رنگ دیگری را امتحان کنی از بس که هیچ رنگ شادی در این سرزمین مشروعیت ندارد.

موهایم زشت شده اند، یعنی بلند شدند بیشتر از حد کفایت. ابروهایم هم! به هم ریخته! از این قیافه خسته شده ام. دوست دارم کسی به طور خاص به این موها توجه کند. بگوید: فروغ برو موهاتو کوتاه کن یا نه برو رنگ کن اصلن. دم ابروهایت هم زیادی بلند شده! اینطوری سنت رفته بالا!

دوست دارم کسی صبحها، همین صبح های روزهای آخر اردیبهشت یک صبح بخیر بگوید و من حظ کنم! بعد یکی از در بیاید و برایم یک گل آفتابگردان با یک دنیا لبخند بیاورد و من هی از رنگ زردش تعریف کنم! اصلا دوست دارم بخوانم: مرا پناه دهید ای زنان ساده کامل ...

من این روزهای آخر اردیبهشت حال زنی را دارم که زندگی اش را حراج کرده، به قیمت ارزان. بعد هی جار می زند:

-حراج آخر اردیبهشت، حراج آخر اردیبهشت؛ زیر قیمت! به دلیل تغییر ماه، همه اجناس این زندگی زیر قیمت به اشتراک گذاشته می شود! لطفا عجله کنید!

شب بی من رفتنت...

2011-05-15T09:16:00.000-07:00

حوصله ندارد. لباس گشاد با دامن و شال سبز به سر كرده. يك چهل ساله آرام است. يكبار جايي گفت بودم وقتي من و او به هم مي رسيم انررژي هايمان به در و ديوار مي زند از بس كه زياد مي شود يكهو! اما من آرام و خسته اين ارديبهشت 90 ، حرفي براي گفتن ندارم. او هم براي نگفتن آمده. مي نشيند گير مي دهد به گردنبند من و هي بازي مي كند با بندش و ... . نمي پرسد: چرا اينطوري! نمي پرسم چرا اينطوري؟ دستهايم روي كيبورد مي لغزيدند؛ مي نوشتم: بيا يك چند روزي از زندگي مرخصي بگيريم و برويم جدا جدا جايي ديگه! با نخ و سوزن دوك مي زند. جوابم را نمي دهد.

يك شب اواخر ارديبهشت 90 است. هيچكداممان حوصله زندگي را نداريم. بالشها را مي اندازيم كف اتاق و سعي مي كنيم بخوابيم كه صبح فردا بشود رفت سر كار و به اين ادامه دادن ادامه داد!

رفتن كاري ندارد...

2011-05-10T09:07:00.000-07:00

رفتن كاري ندارد. مگر تو چه داشتي كه توانستي! يك بيرحمي ممتد؛ يك نديدني بي پايان، يك ...
لباسها را در ماشين لباسشويي مي ريزم؛ به گلدانها آب مي دهم، يخچال را تميز مي كنم،‌ ظرفها را مي شويم،‌ تخت را مرتب مي كنم و ... نگاهت حتي وقتي نيست بر تنم سنگيني مي كند! من ماندم! سالهاي سال.
رفتن كاري ندارد. مي تواني بي آنكه كسي پشتت آب بريزد بروي و نگران برگشتنت نباشي يا نه حتي نگاه هم نكني آنكه پشتت آب مي ريزد چطور نگاهش به راه كش مي آيد!‌ شايد فراموش كرده ام. شايد همه اينها را داشت.
رفتن كاري نداشت! كاري جز يك داغ كه بر تنم سنگيني مي كند...

روز كارگر درد دارد...

2011-05-03T02:59:00.000-07:00

اين شهر چند كارخانه داشت. مدنيت شهر بر مبناي آنها بود. وسط شهر دو كارخانه نساجي بود با يك ايستگاه راه آهن. يك خانه كارگر هم داشت. 6 صبح كارخانه سر محله ما سوت مي كشيد. وقت عوض كردن كارگران بود. ما با سوت كارخانه بيدار مي شديم بايد مي رفتيم مدرسه . يك سال خارج شدن كارگران تصوير ثابت من بود. من تمام آن سال كلاس اضافه داشتم. ساعت 2 وقتي كه از مدرسه بر مي گشتم خيل عظيم كارگران خسته بودند كه از در كارخانه خارج مي شدند. همه آشنا بودند. همسايه ها، دوستان مادر و پدرم، فاميل دور و نزديكمان. من مي رفتم طرف ديگر خيابان تا مجبور نشوم به آن همه آدم سلام كنم. همه بوي خستگي مي دادند. زنان و مرداني بودندكه دردهاي مشتركي داشتند.

يك وقتهايي اعتصاب مي كردند،‌ مي رفتند جلوي فرمانداري مي ايستادند كيپ تا كيپ آدم. خيابان را مي بستند. دهه 70 بود. كارخانه ها يكي يكي بسته مي شد،‌ ديگر سوت نمي زد ساعت 6؛ دودكشهايش هم دود نمي داد. حقوقشان را نمي دادند ماهها. روي در كارخانه شان نوشته شده بود: «من بر دستان پينه بسته كارگران بوسه مي زنم.»

پدر سهيلا بيكار شده بود. در خانه داد و بيداد مي كرد، ‌پول نداشتند. بعدتر يك پيكان خريد و شد خط ثابت سر كارخانه. خيلي هاي ديگر هم. اما باز خسته بودند.

سادات خانوم دوست مادرم كارگر كارخانه بود. صبح زود مي رفت 2 بر مي گشت. دستش لاي دستگاه كه ماند خانه نشين شد. دست مصنوعي برايش گذاشتند. حركت نمي كرد دستش.

مادرم هميشه دوست داشت در كارخانه كار كند. كارگر كارخانه بودن به زنان منزلت اجتماعي مي داد. آنها هر ماه حقوق ثابت داشتند مثل مردها صبح زود سوار سرويس هاي كارخانه مي شدند و مي رفتند. بچه هايشان مهد كودك كارخانه مي رفت. آنها با كارگران زمينهاي كشاورزي متفاوت بودند، اين كارگران بيمه نبودند، بازنشستگي نداشتند، پايان كار حقوق مي گرفتند، در همه روزهاي سال كار نبود برايشان. بايد در زمين پر آب كار مي كردند و اين پيرشان مي كرد، رماتيسم مي گرفتند. متصدي نداشتند. مادرم دوست داشت سر ماه حقوق بگيرد،‌ دوست داشت برود اعتصاب. ‌دوست داشت مهم باشد. بعد از آنكه دست سادات خانوم زير دستگاه ماند ديگر اصراري به كار كردن در كارخانه نداشت.

شهر پر بود از اعدامي و شهيد.

پسرعمه هاي پدرم اعدام شده بودند سالها قبل از آنكه من به دنيا بيايم. پسر دايي هايش هم. پسر خاله هايش از ايران مهاجرت كرده بودند و يكسري از پسر دايي هايش هم زنداني هاي دهه 60 بودند. كارخانه هاي شهر ، كار دست پسران فئودالهاي شهر داده بود. آنها چپهاي سالهاي بعد بودند كه همه ايده هايشان را از كارگران خسته گرفته بودند.

فرزندان كارگران هم. در گوشي مي گفتند پسر رباب رفت اردوگاه اشرف؛ بعد مادرش تا صبح در تب مي سوخت و بي قراري مي كرد. كسي نمي رفت دلداريش بدهد. آدمهاي زيادي مي رفتند تا به شوراي ملي مقاومت بپيوندند.

شهر پر از پيام تبريك روز كارگر بود. اين شهر ديگر كارخانه ندارد؛‌ مي گويند كارخانه نساجي را شهرداري خريده و مي خواهد مجتمع تجاري بزند. يك قسمتش را هم چند سال پيش ساختمان شهرداري ساخت و فضاي سبز. حالا از آن ساختمانهاي غول آساي سياه يك ساختمان زيبا درآمده. بقيه ساختمانها را هم خراب خواهند كرد. از حافظه اين شهر بايد جنبش كارگري پاك شود. از ذهن همه ما تصوير كارگران خسته ساعت 2 بايد پاك شود. بايد صداي سوت كارخانه را هم فراموش كرد...

اول مي، مثل 8 مارس ابهام دارد. آدم نمي داند بايد تبريك بگويد يا مصيبت بخواند برايش!

نوشتن ما را از فراموشی نجات می دهد

2011-03-10T09:06:00.000-08:00

1.
مادرم كودكي هيچ كدام از ما را به خاطر ندارد. نمي داند كداممان سرخك گرفته بوديم كدام آبله مرغان! كداممان بيشتر گريه مي كرديم، کداممان شب بیداری داشتیم کداممان کمتر می خوابیدیم؛ کداممان لجباز بودیم، کداممان... مادرم حتی به یاد ندارد سر زایمان کداممان بیشتر اذیت شده، کدام بارداری اش بهتر بوده! حتی گاه از یاد می برد کداممان را چطور زایمان کرده است.
مادرم جوانی اش را به یاد ندارد. وقتی از او می پرسی چه می کرده، چیزی به یاد نمی آورد. همچنان که به یاد ندارد کودکی ما را جوانی خودش را هم به فراموشی سپرده است. جوانی اش، کودکی ما بود. ما 7 فرزندش.
من از کودکی ام، خستگی همیشه او را به یاد دارم با آن سارافون چهار خانه که بوی غذا می داد.
2.
به چهل سالگی اش نزدیک شده و این حس بالغ شدن همراه با پختگی 40 سالگی رهایش نمی کند. دو فرزندش مدرسه می روند صبح ها و عصرها به جان هم می افتند. یک بار برایم گفت هیچ چیز از 20 تا 30 سالگی اش را به یاد نمی اورد. انگار که اصلا زندگی نکرده باشد. هیچ کاری جز بزرگ کردن دختر و پسرش نکرده.
گفت خود آن روزهایش را گم کرده است. انگار آن سالها هرگز وجود نداشتند.
3.
فاطمه مرنیسی متنی دارد که زنان را به نوشتن ترغیب می کند. او می گوید:
«نوشتن را هر روز به کار برید. پوست شما به خاطر خاصیت عالی نوشتن از نو ساخته می شود! از لحظهای که بیدار میشویم نوشتن فعالیت بافتهای سلولی را ارتقا میدهد. با اولین علامتی که روی صفحه سفید کاغذ میگذارید، کیسههای زیر چشمتان بلافاصله محو شده و پوست صورتتان از نو تازه میشود و تا ظهر به بهترین حالت باقی می ماند. نوشتن با ترکیبات فعالش به بازسازی پوست کمک میکند و در آخر روز خط صورتتان کمعمقتر شده و چهره تان دوباره شاداب میشود.
محکم جای خود را حفظ کنید، بخصوص قلمتان را محکم نگه دارید، زیرا کسانی هستند که میخواهند آن را از شما بربایند! فراموش نکنید : نوشتن بهتر از کرم تقویت کننده پوست است.»

از صبح فکر می کنم به اینکه اگر مادرم جوانی اش را می نوشت اینقدر پیر می شد؟

تاریخ مرا از یاد برده است...

2011-03-03T11:45:00.000-08:00

برف می بارد. تا دیر وقت قدم می زنم. برف نمی نشیند. رد پای من هم! من تاریخ ندارم. این 25 سالگی بی تاریخ من است. این هم خیابان های این شهر که نمی توانی بغضت را فریاد کنی.
من تاریخم را جایی جا گذاشتم مدتها پیش. زندگي ام ضرورتی داشت برای فراموشی. اين را ديشب فهميدم وقتی شادی از نامی می گفت که بعد از زمان زیادی یافته و چقدر خوشحال بود از این بابت. از دیشب به دنبال یک خاطره ام؛ یک خاطره از همین اسفند لعنتی. هیچ یادم نیامد. زیر این برف هم هر چه فکر کردم کجا؟ کی؟ چه؟ یادم نیامد.
من آدم بی تاریخم و این برای کسی که زندگی اش با تاریخ گره خورده دردناک است.

چراغ ها را تو...

2011-02-19T05:33:00.000-08:00

چراغ كه خاموش مي شد در دلم مي گفتم هنوز زود بود. شبهاي زيادي زود بود و من نمي فهميدم چرا. ديشب در تنهايي كس ديگر فهميدم چرا هميشه زود بود براي نديدن و ... .
انگارهميشه وقت كم است براي ماندن...

يك اعتراف ساده

2011-02-17T05:48:00.000-08:00

مي توانستم جوري ديگر باشم. اين را دو شب است كه با خودم تكرار مي كنم. مي توانستم نه هاي بيشتري داشته باشم در زندگي ام. مي توانستم وجدان بيدار خيلي ها نباشم. مي توانستم كمتر وجدان درد بگيرم. مي توانستم براي كسي تب كنم كه برايم بميرد اما نكردم. هميشه همه چيز جور ديگري بود. هميشه من بودم كه اجازه دادم ناديده ام بگيرند، ‌به حسابم نياورند. تقصير من بود كه كمتر كسي قيافه گرفته و بد مرا به خاطر ندارد،‌كسي عصبانيتم را به ياد نمي آورد و يا... . من بودم كه كولي دادم و گذاشتم بگويند فروغ فرق مي كنه!‌ من با هيچ كس فرق ندارم. نه صبورترم نه با شعورتر و نه ... . من هيچ وي‍ژگي خاصي ندارم هيچ ويژگي اي كه توان تحمل رد شدن ديگران را داشته باشد اما سالها به ديگران اين پيام را دادم كه مي توانيد بي عذاب وجداني از من رد شويد. من به جاي نشان دادن عصبانيتم سالها ناراحت شدم از دستتان و بعدها در قضاوت وجدانم خودم را فراموش كردم. من مهربان و با معرفت نيستم. حتي خوب هم نيستم. اين همه برچسبهاي بازدارنده اي است كه سالها با آن خر شدم و ادامه دادم به تخريب خودم.

اين را دوشب است با خودم مي گويم: فروغ تو مي توانستي جور ديگه اي باشي؛ با خاصيت تر از ايني كه هستي. اما نبودي. نتيجه اش چي شد؟ يك فروغ داغون كه با عينك خودش به دنيا نگاه كرده و هميشه ضرر كرده است! يك تنهايي داغ خورده كه نمي تواند جور ديگري باشد.

اين است كه دو شب است با خودم مي گويم: «نگاه كن تو هيچ گاه پيش نرفتي؛ تو فرو رفتي!» اين نقطه شروع دردآور است و من اين درد را مديون همه دوستان خوبي هستم كه در يك سال اخير از من رد شدند و به روي خودشان نياوردند!!

زمزمه هاي يك ذهن آشفته

2011-01-30T06:20:00.000-08:00

نوشته بود وضو در فرات،‌ نماز در كربلا. تونل مترو تاريك نبود؛ كناره هايش نور روشن كرده بودند. زن فروشنده مي گفت: دونات، دوناتهاي تازه،‌خانوم دونات نمي خواي! مريم يك قلك داشت رويش نوشته بود: جنگ،‌جنگ تا پيروزي! ‌پيروزي همان خيابانهاي پر از آدم مرده بود من آن وقت نمي دانستم؛‌ آن زمان كه مادرم جلوي راديو از خبر مرگ خميني گريه مي كرد و من 4 سالم بود آن وقت هم نمي دانستم. نمازم را نخوانده بودم هيچ وقت. با بورژواهاي جنگ نديده روي يكسري عكسها نشان مي گذاشتم. روي رنگ زرد با خودكار قرمز. انديمشك قبل از جنگ،‌ شماره 82. خيابان هاي قاهره را هم شماره دادم . خوش به حال عرب زبانان مصر. خوش به حال آن زن كه سرباز خيابان را مي بوسيد. خوش به حال آن... . چه حسادتي بكند خيابان اين شهر خاكستري بي گاز اشك آور! اين حرف تكراري روي سرم راه مي رود: سهم تهران از آزادي تنها يك خيابان است سوت و كور كه زندگي اش را جايي جا گذاشته!

بعد كسي برايم اس ام اس مي فرستد: خودارضايي يعني اگر صداي مزخرف گوينده را ميوت كني قاهره،‌ تهران مي شود. من بي صدا با عكس هاي قاهره امروز بغض كردم. منتظر تماس صداي خش داري هستم كه مضطربم مي كند. تمام روز! ساعت 4 بعدازظهر قرار عاشقانه ما بود در كابوسها و آرزوهاي خيابانهاي شهر. لامصب زنگ نمي خورد. مي نشينم همه قصه ام را مي گويم. مي نشيند همه قصه اش را مي گويد.

خانم فروشنده داد مي زد: دونات،‌دونات تازه! روي ديوار قطار،‌واگن ويژه بانوان، ستاد صيانت از حريم امنيت عمومي و حقوق شهروندي نوشته بود: حجاب مصونيت است نه محروميت. شالم از سرم مي افتاد هي. من همه زندگي ام را جار مي زنم،‌ اين استرس و حال بدم را هم. اين ... . اين همه زندگي من است. يك روز كه پشت اين ميز نشستم و هي عكس خانه هاي خراب جنگ را ديدم و كارناوال خيابانهاي مصر را.

گزاره هايي براي يك زندگي

2011-01-20T00:31:00.000-08:00

مي گويد:‌بالاخره مياي يا نه؟
من سه تا نقطه مي فرستم برايش اما با تاكيد در دلم مي گويم: من همين جا مي مونم! 2 سال پيش چرا نرفتم! الانم به همون دليل نمي رم!
مي گويد: تو آدم كار دلي هستي! اينطور كار كردن زندگيت يه لنگ هواست.
من سكوت مي كنم به نشانه تائيد. يك خانه دارم كه امروز فردا بايد اجاره اش را بدهم! تلفن صاحب خانه را جواب نمي دهم! كيف پولم را مي زنند و من دم صف نانوايي مي فهمم! يك هفته برنامه خوابم به هم ريخته تا كارش را تمام كنم!‌به نرگس تاكيد مي كنم كه تخفيف مي دم 100 تومن!‌خب لابد بايد سكوت كنم دربرابر اين قضاوت!

مي گويد: من فقط به هر دوتاتون پيشنهاد مي كنم. خودتون مي دونين كه با هم چه رابطه اي داشته باشين!تو براي اون جذابي و...
من سكوت مي كنم. ظرفها را از سينك ظرفشويي بر مي دارم. سيب زميني ها را له مي كنم و او ادامه مي دهد. ناگهان نگاهش مي كنم. چرا؟؟؟
مي گويد: تو عين بچه تخسايي كه مي خوان يه ليتر آبو رو سر آدم خالي كنن!
نگاهش مي كنم.
اينجور ننه من غريبم بازي در نيار! ته خطيا!
به طرف صفحه كامپيوتر بر مي گردم و ... .

...

2011-01-13T12:35:00.001-08:00

من خوبم! بی وقت اضافه و گل طلایی...

من راز اعداد را نمی دانم اما...

2011-01-13T12:35:00.000-08:00

به متنها کد می دهم. هر متنی با ترفندی خاصی که 6 سال با نام روش تحقیق به خوردمان دادند تبدیل به عدد می کنم. برای من برخی اعداد دلگیرند مثل 11، همان سالهایی که لبخند نازنین نسرین را پشت میله های زندان، حبس می کند. مثل 9 که جوانی بهاره را به یغما می برد، مثل 4 که شیوا را در تبعید می کند، مثل 77 کشته که تقدس 7 را به گند می کشد! برخی اعداد تلخند! مثل 727، 209، 89 ! برخی اعداد راه گلویت را می بندند مثل 22!

من راز اعداد را نمی دانم اما مدتهاست به این فکر می کنم بهاره که از زندان آزاد شود چند سالش می شود و یا نسرین چقدرِ موهایش سفید می شود وقتی دوران محکومیتش تمام شده و یا ... آنها نمی دانند! هیچ چیز نمی دانند از معنی اعداد. نمی دانند 11 سال یعنی چند تا دقیقا! نمی دانند 9 چقدر طولانی است و یا ... . آنها تلخی این اعداد را درک نمی کنند که می توانند زل بزنند به این همه مرگ و بگویند 77 نفر کم است! تعداد سوانح هوایی در ایران ....

برای زنی که این روزها پر از احساسات بد است...

2011-01-10T08:24:00.000-08:00

مثل مادرهایی شدم که از فرزندش دور است و هر روز نگرانش. صبح ها یک بار زنگ می زنم و صدایش را برآورد می کنم. او می گوید خوب است و من می دانم دروغ میگوید. شب که بر می گردم باز تماس می گیرم و صدایش را تست می کنم. شبها با فکرش به خواب می روم . قرارها را عقب و جلو می کشم تا ساعتی را خالی کنم و به زن آن خانه ِ پنجره هایِ رو به زمستان سر بزنم.

آن زن خوب نیست.

آن زن روزهای زیادی گریه کرده است

آن زن رمق لبخند ندارد...

آن زن ...

رفتن بهانه بود...

2011-01-08T11:19:00.000-08:00

1.
من از رفتن می ترسیدم. رفتنی که رویت نشود برگردی، یعنی برگشتی چندانی نداشته باشد در خودش. اینطور است که با یک چمدان همیشه بسته باز هم نمی توانم بروم. بلند می گویم : من آدم ریشه کردن نیستم اما کیست که نداند ریشه هایم سفت چسبیده اند به این خاک و لامصب کوتاه نمی آیند! اما با این همه حتی در این روزها که سرخوشی ام بیش از همیشه است و بیش از هر وقت دیگری در ماههای اخیرخوبم و می خواهم کسی باشد تا محبتی نثارش کنم هم هوای مهاجرت دست از سرم بر نمی دارد.
2.
مادرم یک صداست. صدایی که مرا از هر قعری نجات می دهد. او یک روز مرا به سفر سپرد بی آنکه امیدی به بازگشت همیشه ام داشته باشد. شب ها خواب می دید با کوله بار سنگین بر گشته ام و در اغوشش آرام گرفتم. اما من سالهاست دور از او در این شهر هر روزم را به امید سفری دیگر می گذرانم! او دیگر خواب نمی بیند برای برگشتن و بر نگشتن و ....
3.
چند چمدان بسته بود به قدمت تمام سالهای زندگی اش و من با هر چمدانش بغض می کردم و می رفتم کنج اتاق خواب و اشکهایم را پاک می کردم که نبیند چطور برای رفتنش عزادارم. عزادار بودم به واقع. اینکه او می رود و دیگر نمی آید یا دیگر چیزی برای برگشتنش وجود نداشت عزادارم می کرد و او می فهمید به همین خاطر چمدانهایش را پنهان می کرد از من. تا روز آخر که ملحفه های سفید را می کشیدیم روی مبلها و دلم زق زق می کرد از درد! خب از رفتنش می ترسیدم! از مواجه شدن با حجم ناپایان بی او بودن و ...
4.
مینا با تاکید می گوید که باید سفر برود و من با تاکید بیشتر می گویم حتما اما بعدش یک خیابان سهرودی بارانی می ماند برایم و بغضی که می ترکد...

هر روز چرتکه می اندازم به محاسبه این روزهای مبادا

2011-01-04T08:20:00.000-08:00

کاش تو را جایی میان زندگی ام نگه می داشتم برای روز مبادا! این روزهای مبادای ناتمام شدنی...

...

2011-01-02T03:07:00.000-08:00

برای اشکهایت...

روبه رویم می نشینی کلمه ای نمی یابم و چیزی آزاردهنده تر از این نیست برای آدم پر حرفی مثل من! می نشینم و خیره می شوم به اشکهایِ پشت همت و صدای لرزان و حرفهای بریده بریده ات و سیگاری که هی پک می زنی بهشان. هیچ چیز پیدا نیست تا من از همین تختی که مجبورم چند روز به آن الصلق شوم تا دردهایم کمی آرام شود، برایت حرف بزنم!ً مثل همیشه حرفهای پیدا می زنم تا فضا کمی عوض شود:
_ درست میشه، با هم می ریم دنبال خونه، با هم وسایلتو جمع می کنیم بذار از این تخت لعنتی خلاص شم. بذار... درست میشه...

جمعه ساکت، جمعه متروک...

2010-12-31T02:08:00.000-08:00

جمعه ها روز من نیست. جمعه های بوی کز متوترکسات می دهد با تهوع ناخواسته که هیچ چیز آرامش نمی کند. جمعه ها بوی جوهر نمک، مایع ظرفشویی تاژ و پودر رخشویی برف می دهد. جمعه ها یک لیوان بلند چای دم کرده با یک دلتنگی ممتد است . جمعه ها منم با یک تختخواب کوچک و یک پنجره که رویش رنگ کرده اند تا نگاه نامحرم به درون خانه نیفتد با دو کاکتوس و یک شمعدانی نو پا . جمعه یک غروب دارد که غم همه هفته را یکهو خالی کرده است در درون خودش. جمعه ها ...

غمت در نهانخانه دل نشیند...

2010-12-27T12:36:00.000-08:00

اینجا در آخرین روزهای اتاقی سرد هوس پرتغالی کردم با بوی وحشی دستهای تو...

این را زمانی کسی برایم فرستاده بود و تمام امروز افتاده بود روی زبانم. گفت هر کدام از ما یک میم داریم در زندگیمان . یک میم که شاید هنوز ته دلمان را قلقلک می دهد... به چشمانش زل زده بودم داشتم می خواندم: هوس پرتغالی کردم با بوی وحشی دستهای تو...

میم زندگی ام را گم کرده ام شاید!

اینجا هم که می نشینم همینجا در اولین روزهای اتاقی سرد، پرتغال را که پوست می کنم زیر لب می خوانم : هوس پرتغالی کردم با بوی وحشی دستهای تو...

دستی نیست، جز دستهای بی انرژی و متورم خودم!دست خودم نیست! میم زندگی ام را گم کرده ام شاید!

یک عاشقانه بی صدا

2010-12-23T07:13:00.001-08:00

می نویسد: از ایمیلهات ممنون. خیلی خوب هستند.

در دلم می گویم: کاش خودم هم در نظرت خوب بودم...

ایران یعنی

2010-12-20T06:42:00.000-08:00

گوینده رادیو جوان می گوید: ایران یعنی آزادی،
ایران یعنی یکرنگی،
ایران یعنی زندگی،
ایران یعنی آرمانهای بزرگ...
بله درست می گفت همه اینها را.
ایران یعنی یک بزرگراه که تویش خط ویژه اتوبوس زده اند و ترافیکش تو را دیر می رساند .
ایران یعنی یک مدرک فوق لیسانس که قابلیت کشیدن آب حوض را هم ندارد.
ایران یعنی نصف بیشتر دوستانم که می خواهند بروند.
ایران یعنی مینا که به خاطر امتحان تافلش یک پاکت سیگار را دو ساعته تمام می کند.
ایران یعنی من که دو شب است از شوک شروع هدفمندی یارانه ها خوابم نمی برد.
ایران یعنی نیر پارک شوش که قسم می خورد دو شبانه روز چیزی نخورده است.
ایران یعنی حس لعنتی ناامنی، نا امیدی و ...

خواب...

2010-12-18T03:08:00.000-08:00

مدتهاست که زیاد خواب می بینم. خواب آدمها زنده؛ اینکه وحیده دو قلو زاییده، اینکه مادرم می اید به خانه ام سر زده و به خاطر سیگار روشنم قهر می کند و می رود، اینکه دوستان نزدیکم دست جمعی می روند سفر و تصادف می کنند و می میرند یا...

گاهی خواب آدمهایی را می بینم که از دست داده ام؛ خواب مادربزرگم که برایم لالایی می خواند یا با سپیده دارم قرار ملاقات می گذارم؛ یا فرشته دارد برایم می خواند یا این اواخر هم با آرش در پارک قزل قلعه نشسته ایم و او آن پیراهن سفیدش را پوشیده که من دوستش داشتم.

گاهی خواب خودم را می بینم. خواب روزهای آینده ام را! عاشق مردی هستم که نمی شناسمش، بچه ای دارم که نمی دانم پدرش کیست! ار بیماری مهلکی رنج می برم ، به انتظارم کسی از سفر برگردد یا در زندان روزمرگی ام را با کتاب سپری می کنم.

هر وقت که ارتباطم را با واقعیت از دست می دهم بیشتر خواب می بینم.

هر وقت که بخواهم به بی خیالی بزنم بیشتر خواب می بینم.

هر وقت کسی را از دست می دهم بیشتر خواب می بینم.

هر وقت...

خواب برای من یک جور مقاومت است. یک جور مبارزه برای زندگی.

2010-12-11T12:57:00.000-08:00

در اتوبوس بی آر تی نشسته ام. دختر روبه رویی ام آرام با تلفن حرف می زند و گریه می کند . هدفن را سفت در گوشم می کنم. می خواند:

بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود/ داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود...

من به بی تویی دچار و...

2010-12-06T11:34:00.000-08:00

نگاهش را دیگر از من نمی دزدد! خیره می شود به چشمانم. هر روز برایش جور دیگرم. هر روز نام تازه ای برایم می آفریند! نامم را بلند و با تاکید صدا می کند انگارکه به از دست دادنم نزدیک می شود هر لحظه! نه گفتنهای مکرر من خسته اش نمی کند! زیر لب می خواند: من نتوانم، نتوانم ...

به این همه چیزهای ساده ای که از آن اوست و من در آن شریک نیستم حسودیم می شود!!!

ماجرا این است که ...

2010-12-04T10:26:00.000-08:00

ماجرا شهلا نیست، ماجرا شهلا نیست که چند روز است نگاهش به محمدخانی در آن دادگاه از جلوی چشمم کنار نمی رود. زنی که می شود مثال مدام دوستان ناهمدل که خیانت به زنان را یک زن ترتیب می دهد و بس! شهلایی که من هیچ خاطره مشترکی با او نداشته ام؛ جز خیل عظیم قضاوتهایی که گاه و بیگاه در جاهای متفاوت درباره او می شنیدم و یک بغض چند روزه از مرگ زنی که همیشه قربانی مردسالاری نهادینه این جامعه شده بود؛ چه زمانی که به معشوقش دل بست؛ چه زمانی که با او زندگی می کرد؛ چه زمانی که در مقابل حاکم شرع قرار گرفت؛ چه...
ماجرا پسر لاله هم نیست که می تواند در هجده سالگی صندلی را از زیر پای زنی چهل ساله بکشد و به قصاصی بیندیشد که آرامش نمی کند. مادر لاله هم، که صبر می کند 9 سال بگذرد تا سیاه از تن دربیاورد که به قول مادربزرگم مرگ فرزند سخت ترین امتحان خداست و بخشیدن مسببش سخت تر! کیست که نداند آن ساختاری که نفرت می کارد محصولی جز نفرت ندارد.
ماجرا ناصر محمدخانی هم نیست که حالا گمان می برد آرام است و می تواند برگردد به فوتبال و همه علایق قبلی اش و ... که او فراتر از اختیارات قانونی اش عمل نکرده؛ مردانی بسیاری هستند که خیانت می کنند؛ شبها دیر به خانه می روند و تنشان بوی تن زن دیگری می دهد اما خیالشان راحت است که یار مخفیشان حماقت و شجاعت شهلا را ندارد پس می توانند به قضاوت محمدخانی بنشینند!
می دانید ماجرا این است که هر روز در این مام وطن لعنتی می توانی خبر اعدام بخوانی! می توانی هر روز منتظر باشی برای زن و مردی حکم سنگسار ببرند، دست دزدی را ببرند؛ محارب با خدا تشخیص دهند و ... که مجازات زاجره هنوز برای ترمیم وجدان عمومی به کار می رود!
ماجرا این است که جان شهلا را می سپارند دست پسری که نه سال است مادر ندارد و مادری که نه سال است فرزندش را ندیده!

8 آذر یعنی تولد کسی که نیست!

2010-11-28T11:58:00.000-08:00

1.
حسین می گوید: مرگ با گازگرفتگی خیلی آرومه! با تردید نگاهش می کنم. شبهای زیادی با حس خفگی بیدار می شدم می گفتند برای تنهایی است اما می دانی تنهایی نمی تواند همچنان دردی برایت به بار بیاورد!
2.
می نویسد: فردا تولد سپیده است. می نویسم: فردا تولد سپیده است اما سپیده نیست! این را مهسا چند بار می گوید! این شهر بی سپیده یک آذر دلمرده دارد که هشتمین روزش به نام سپیده است.

برای دوستان خوبم...

2010-11-27T12:12:00.000-08:00

یک شب نفسم داشت بند می آمد. کاوه و اطلس را به خیابان شبانه کشاندم تا اندکی نفس بکشم. همان شب با سکوت به پریسا می گفتم که حال مرگ دارم! حال مرگم آنطور بود که سکوت کنم... سکوت کنم...
آدمهای زیادی این روزهای بدم را همراهی می کنند. همراهی شان جوری هست که مرا به ادامه دادن امیدوار می کند. می دانم می دانند تا چه اندازه دوستشان دارم.

25 نوامبر...

2010-11-25T10:35:00.000-08:00

2010-11-22T11:16:00.000-08:00

چه گلریزانی برای آذر! چهلچراغ، مجله روزهای کشدار نوجوانی ام بود که توقیف شد!

...

2010-11-22T00:17:00.000-08:00

چقدر باید پرداخت؟؟

...

2010-11-20T01:19:00.000-08:00

مهدي مي گويد: انگار يه غم عميقي تو چشمهاته! لبخند مي زنم! پيگيرتر مي پرسد! فردا صبح ريحانه با حال نگراني مي گويد: عزيزم چرا اينقدر حالت بده!؟چرا اينقدر غمگيني!انگار لبخندم نمي تواند اندوه را پنهان كند!

سالها بعد روزی می نویسم...

2010-11-16T12:37:00.000-08:00

سالهای بعد روزی می آید که بنویسم: در سال بعد از کودتا کسی در دلم کودتا کرد! یک شب از همین شبهای آبان بی رحم بود که نیروهای نظامی محاصره اش کرده بودند و او بی سلاح تسلیم شد.
سالهای بعد روزی می آید که بنویسم: در سال بعد از کودتا کسی در دلم کودتا کرد! آن شب باران نمی آمد! شادی گفت کاش باران ببارد! و من با آهنگ کنعان زار می زدم!
سالهای بعد روزی می آید که بنویسم: در سال بعد از کودتا کسی در دلم کودتا کرد! من فیلمی درباره سقط جنین می ساختم. سوژه هایم از دوربین من می ترسیدند. آن شب پشت تلفن می گفتم : حس می کنم جنینی رو سقط کردم. حالا حس رهایی دارم رهایی با طعم زهر مار! فاطمه بچه اش سقط نشده بود با آمپول. ساعت 7 صبح بیمارستان پیامبر. دلهره داشتم! او 1 هفته نتوانست بچه 3 هفته اش را سقط کند و من داشتم از سقط بچه 6 ساله ام حرف می زدم!

سالها بعد یک روز می نویسم: یک شب آمد که دلم نمی خواست صبح شود! آن شب تسلیم شده بودم! مارال می گفت ماضی بعید ندارم در حرفهایم! همان شب با بعیدترین ماضی، زمانم را با حال استمراری تمام کردم!

یه دیواره...

2010-11-14T08:42:00.000-08:00

یه دیوار بود شاید! وحیده می گوید خر نشی ها! خر نمی شوم! دو روز است که اشک نمی ریزم! آرام می آیم و می روم! کسی هم نمی فهمد! نمی فهمد له شده ام هم چیز زیادی است! گاهی مرگ اینقدر دم دستی می شود که سنگینی اش را از دست می دهد این است که مترو خط یک می شود یک تونل بی حد و حصر که تو را نمی رساند به هیچ جا! حتی بلوار کشاورز پر از پاییز هم کاری نمی کند! می روی که به پیاده روی شریعتی با عکس آنگ سان سوچی ساعت 2 عصر برسی! مادرم می گوید خیرات کن. هنوز از صدایم می فهمد کسی مرده و خوب می داند مرگ یک خیابان یک طرفه است که دور برگردان ندارد!
ماجرا این است که تو مردی را دوست داشتی که هنوز بویش توی سرت هست! و با آغوش مرد دیگری ناگهان بویش توی ذوقت می زند! چند سال باید بگذرد تا آدم بوی کسی که دوستش دارد را فرموش کند! فراموش نمی کنم که از این جمله ات خنده ام می گیرد: لطفا گذشته ات را بگذار کنار!
یک دیوار بود شاید همه آنچه مرا به تو مربوط می کرد! یک دیوار که من رویش را پر از دیوار نوشته کرده ام!!!

...

2010-11-13T22:36:00.000-08:00

نمی توانستم
دیگر نمی توانستم
صدای پایم از انکار راه برمی خاست
و یاسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود
و آن بهار و آن وهم سبز رنگ که بر دریچه گذر اشت با دلم می گفت:
نگاه کن!
تو هیچگاه پیش نرفتی!
تو فرو رفتی!!

...

2010-11-11T01:33:00.000-08:00

تردید یعنی صدای بوق آزاد تلفنی که هرگز شماره ای نمی گیرد!

شبیه مادرم شده ام...

2010-11-06T04:18:00.000-07:00

شبیه مادرم شده ام! این را همه می گویند! به گمانم شبیه جوانی هایش هستم. زمانی که مادرم دختر خانه پدری بود. موهایش را می بافت و گیسهایش از زیر روسریش پیدا بود! ابروهایش پهن و صورتش پر از کرک بود. شبیه حال انتظارش برای رسیدن به شرایط بهتر! نه! من شبیه جوانی های مادرم نیستم! من سالهاست موهایم را نبسته ام، هر بار کوتاهتر از قبل اند! آرایشگرم هر بار که می خواست کوتاهترش کند با حسرت میگفت: دختر و موهاش! دم ابروهایم را کوتاه می کنم! همه می گویند ابروی کوتاه به من بیشتر می آید!

شبیه مادرم شده ام. فکر می کنم شبیه جوانی هایش نیستم! شاید شبیه میان سالی اش هستم! شبیه سی و چند سالگی اش! خانه اش پر از بوی ترشی و رب گوجه فرنگی و غذاهای جورواجور است! آشپزی را دوست ندارد اما مادر 6 بچه بودن... به دوست داشتنش اهمیت نمی دهد! خستگی اش هر شب کش می آید تا شب بعد! امشب نوبت بچه آخری است که تا صبح بیدار بماند. همسرش ماموریت است و این یعنی محافظ خانه باید باشد! نه! من شبیه میان سالی مادرم نیستم! خستگی من از جنس هر شب پشت این لپتاپ نشستن و دویدم برای پول و کار و ... است! گرچه خانه من پر از بوی غذاست اما برای این شکم همیشه گشنه ام!

شبیه مادرم شده ام! شبیه همین چند سال پیشش،60 سالگی اش شاید. شصت سالگی اش که تازه دچار سندرم آشیانه خالی شده بود و با صدای هر زنگ دری خوشحال می شد و هر مهمانی او را به وجد می آورد. شبیه تنهایی اش که هی بزرگ و بزرگ تر می شد و ما نمی فهمیدیم هیچ وقت! یک شب قلب خوبش به ما فهماند این زن روزهای زیادی است که خوب نیست! نه! من شبیه چند سال پیش مادرم نیستم! من تنهایی را انتخاب کردم. انتخاب کردم که صدای نگرانش را مهمان خانه ام کنم و در تنهایی ام آن فکری را کنم که تنهایی موجبش است و آن کاری کنم که خلوت به من اجازه انجامش را میدهد!

می دانید من زنی شبیه مادرم هستم! با تفاوتهای بسیار! مادرم هر بار با من غریبه تر می شود! وقتی برای کوچکترین شباهتی که مرا به او پیوند می زند شادی می کند با خودم می گویم شاید من متفاوت ترین تصویر شبیه به اویم!

...

2010-10-31T12:33:00.000-07:00

نمی توانم بنویسم! نوشتن حال می خواهد حتی برای چند خط ثابت کردن خودت به خودت! یک لیوان چای داغ می آورم می نشینم پشت این لپتاپ بیچاره ام در یک سکوت ناخواسته که حال اغلب شبهای من است...
نمی توانم بنویسم و چیزی عذاب آور تر از این نیست که حرفهایت در راه بمانند و نشوند کلمه، حرف...

فرمانده! از من چه مانده...

2010-10-28T03:16:00.000-07:00

هرگزسرباز وطن نبودم

اما تنم

کشتزار تله های انفجاری ست

در هیچ جبهه نجنگیده ام

اما

کسی که در پی هم کشته شد من بودم

فرمانده

از من چه مانده

جز تکه چوب پرچم آزادی

برای بازی گلف

در میدان های مین

شمس لنگرودي

من به تو یک پست بدهکارم رفیق!

2010-10-20T23:08:00.002-07:00

دوستی مان می شود یک صدا یک صدا که تو از آن ستایش می کنی و من مثل کودک دو ساله ای لذت می برم و همه سرخوشی اش را یکجا سر می کشم!
دوستی مان می شود یک شب که تو دلتنگی و می شود تا خود صبح حرف زد و زد و زد و ... صبح هم بلند گفت: گور بابای دنیا! بگیر بخواب!
دوستی مان می شود کلی «یادت هست؟»، «یادش بخیر!» و ...
دوستی مان می شود یک پارک کوچک که روی نیمکتش بنشینیم و تو با بغض بگویی که نمی دانی عاشقی یا نه! و من هی بگویم: دلت را بر باد نده!
تولدت بهانه خوبی است. باید یک خیابان به ناممان ثبت کنیم!

...

2010-10-20T23:08:00.001-07:00

یک بار در زندگی ام چک بی محل کشیدم، نصیبم یک تلخی بی پایان شد! تلخی که گلویم را هنوز می سوزاند و دلم را به درد می آورد، هر چه که خودم را به بی خیالی بزنم!

روزمرگی های من

2010-10-20T23:08:00.000-07:00

قبض برق، قبض تلفن، قبض ...
یک بسته پنیر، یک بسته لوبیا قرمز، یک بسته ماکارونی، یک بسته...
یک کیلو خیار، یک کیلو گوجه، یک کیلو سیب زمینی، یک کیلو انگور...
زنگ زدن به صاحبانه، زنگ زدن به لوله کش ، زنگ زدن...

آه ای سالهای رفته...

2010-10-17T13:21:00.000-07:00

امشب که به تنها یادگارت نگاه کردم، یاد آن حرفتت افتادم : تنها یک بار اتفاق می افتد! تنها یکبار تو 25 ساله ای و می توانی از عینک 25 سالگی ات به زندگی خیره شوی!
یادم رفته بود. این خیابان تنها یکبار با تن 25 ساله من تجربه می شود! حتی یادم رفت به شادی بگویم او هم تنها یک بار این 22 سالگی را تجربه می کند! تنها یک بار...

2010-10-10T13:12:00.000-07:00

روی صفحه دوم پایان نامه ام می نویسم: تقدیم به: مریم مزینالسلطنه، محترم خانم اسکندری، نورالهدی منگنه، فخرآفاق پارسا، عفت الملوک خواجه نوری، مستوره خانم افشار، نوابه خانم صفوی، عفت سمیعیان، مهرتاج رخشان، طیبه خانم میردامادی، فخرآفاق پارسا، صدیقه خانم دولت آبادی و ...

کاش می توانستم به جای نام این زنان صد ساله، بنویسم: به : شیوا نظرآهاری، نسرین ستوده، بهاره هدایت، هنگامه شهیدی، آذر منصوری، عالیه اقدام دوست، عاطفه نبوی، مهدیه گلرو، شبنم مددزاده و ...

روز جهامی اقدام علیه اعدام و کلمه هایی که در راه ماندند.

2010-10-09T12:04:00.000-07:00

بارها نوشتم و پاک کردم! خواستم درباره اعدام بنویسم. نمی توانم.

هی چهره نازنین فرزاد کمانگر شیرین و ... می آید جلوی چشمم و آن آخرین نامه هایشان.

هی یاد بهنود و دلارام و ... می آید و ...

هی نام سهیلا قدیری و عاطفه می آید و ...

...

2010-10-08T12:29:00.000-07:00

میگویم: تو که بروی باید چراغها را خاموش کنم. تو که بروی باید شیرینی ها را از روی میز جمع کنم. تو که بروی باید بروم تنها بنشینم در اتاق خوابم. تو که بروی...

او می رود. در را پشت سر قفل می کنم!

نسرین ستوده...

2010-10-07T08:27:00.000-07:00

نسرین ستوده از 13 شهریور در زندان است.

نسرین ستوده بعد از 19 روز توانست تنها 3 ثانیه با خانواده اش مکالمه تلفنی داشته باشد.

نسرین ستوده گفته که از 3 مهر در اعتصاب غذا به سر می برد.

نسرین ستوده چند روز پیش پدرش را از دست داد و نتوانست در مراسم ختم او شرکت کند.

نسرین ستوده وکیل جمع قابل توجهی از فعالان سیاسی، روزنامه‌نگاران، کنشگران مدنی و نوجوانان متهم در سال‌های اخیر بوده است.
نسرین ستوده...

نامت را زیر زبانم مزه مزه می کنم. ستودنی ترین نامی است که به یاد می آورم.

...

2010-10-05T12:26:00.000-07:00

برای داشتنت کافی بود دستم را دراز کنم تا بگویی: «به تو گفتم گنجشک کوچک من باش تا در بهار تو من درختی پر شکوفه شوم» با آن صدای خش دار که شاملو و فروغ می خواند و من پری کوچک دریایی اش می شدم! گره روسریم را شل می بستم و هر وقت که ناراحت بودم صورتم چین می خورد. می توانستم تمام مسیر تجریش تا فرشته را در تاکسی به بدبختی خودم گریه کنم! می توانستم ساعتها با درد تنت درد بکشم و به روی خودم نیاورم! می توانستم دوستت بدارم آنقدر که هیچ منطقی جوابی برایش نداشته باشد...

بعد از این همه، عادلانه نیست اینطور برای دیدنت دودل باشم!

تنها صداست که می ماند...

2010-10-04T09:47:00.000-07:00

وقتی که دستهای باد، قفس مرغ گرفتار و شکست شوق پروازو نداشت،

وقتی که چلچله ها خبر فصل بهار رو می دادند عشق آوازو نداشت...
...
فریدون فروغی می خواند و من با او آرام زمزمه می کنم!

صبح های شنبه راکد

2010-10-02T11:25:00.000-07:00

صبح های شنبه خوب نیست. مخصوص وقتی که راننده بخواهد با صدای بلند رادیو پیام گوش بدهد و تو یاد همه نداشته ها و رفته ها را زنده داشته باشی! مخصوص آنکه آنقدر دست هایت درد داشته باشد که نتوانی در ماشین را باز کنی! مخصوص آنکه بروی دانشگاه تهران و روی همه آن سروهای کهنه کلی مزخرف ببینی: چشم ها دام های شیطانند ... حجاب حق من است، انتخاب من است، زندگی من است ... یادم باشد به هر کس و هر جا نباید لبخند زد؛ یادم باشد که چادر مرا به کسی که دوست دارم و دوستم دارد خواهد رساند ... یادم باشد خنده هایم را در محیط کار فقط خنده نیست ... من همان انتظار را از همسرم دارم که او از من دارد ...
صبحهای شنبه پلیسها را هم زیاد می بینی و شاید حتی با خودت بگویی نکند طرح امنیت اجتماعی شروع شده باشد!
صبح های شنبه خوب نیست. اما وقتی ناگهان تو را می بینم و از شوق نامت را هم فراموش می کنم؛ وقتی یادم می رود با عجله کجا می روم و راهم را با راهت همراه می کنم. آن وقت همه چیز تمام می شود! از آن وقت دارم فکر می کنم چقدر تنهایی این چند ماهه سخت بوده برایت! چقدر کمتر لبخند می زدی! چقدر ... . هی صداهایتان با هم در مخلوط می شود. هی دست هایم می رود روی صورتم تا اشک هایم را پاک کنم! ...
به این لبخندهای عیانم توجه نکن! شنبه روز خوبی نیست!

این شهر نازنین..

2010-09-30T06:56:00.000-07:00

شهر در دست تعمیر است، کارگران مشغول کارند! خطر مرگ، خطر مرگ! همشهریان عزیز از اینکه با صبر خود ما را در ساختن پروژه .. یاری می دهید سپاسگزاریم!!

این شهر سالهاست صبورانه زیر این هشدارها زندگی می کند!

ما دوباره سبز می شویم...

2010-09-28T03:10:00.000-07:00

برای تولدم، اطلس دو کاکتوس برایم آورد. یکی از همان اول زنده و خوشحال بود. پشت تنها پنجره خانه من که پر از نور تازه تابستانی بود غربت نداشت. اما آن یکی از هفته اول غربت از پا درش آورد. پرهای نازکش یکی یکی کنده شدند و من هی غصه می خوردم برایش! مرگ تدریجی اش انقدر غم انگیز بود که ترجیح دادم برای کسی نگویم قصه اش را! قصه کاکتوسی که مهمترین ویژگی اش را فراموش کرده بود!
کاکتوس بیچاره سرسختی که ذات کاکتوس بودنش بود از دست داده بود و من نمی توانستم کاری بکنم! تنها کاری که از دستم بر می آمد این بود که به هر دو آب دهم هفته ای یک بار . شاید اینطور امیدوارش کنم.
دیروز جوانه هایش را دیدم. باورم نمی شد دوباره سبز شود. جوانه هایش با چه جان سختی از تنه کویری اش زده بودند بیرون و می خندیدند به روی من! کاکتوسم باز سبز شده بود آن هم در آستان فصل سرد و با ابر روزهای اول مهر!

...

2010-09-24T12:24:00.000-07:00

شبیه پیرزنهایی که دچار سندرم آشیانه خالی اند شده ام! می نشینم به انتظار که کسی در خانه ام را بزند...

31 شهریور 1389

2010-09-22T09:57:00.000-07:00

تمام شد. یک سال را در یک 25 دقیقه خلاصه کردم و تمام. من از امروز 31 شهریور 89 بعد از 7 سال دیگر دانشجو نیستم!

پ.ن.

31 شهریور همیشه روز مهمی است...

من از دل که یاری نجستم...

2010-09-19T07:20:00.000-07:00

کمتر زمانی بود که به این اندازه مطمئن باشم افسرده ام. می زنم به خیابان بی آنکه بدانم کجا می روم. بیخود می خندم! قهقهه می زنم اما بی انرژی! دلم می خواهد برم تا سر کوچه از آن کتابفروشی رنگارنگ چند مداد و خودکار و دفتر بخرم و بیایم برای دو فردای دیگر که مهر می آید برنامه بریزم. توانی ندارم. باید بگذارم این هوای اول پاییز برود!

چرا افسرده نباشم!؟ یک زندگی بی سر و ته دارم ! همین روزها چند پروژه که ماهها با آنها زندگی کرده بود را تمام می کنم و می مانم با یک عالم حسرت و تمام شدنی ناتمام. این دستهای نازنینم هم پا به پایم نمی آیند...

چرا افسرده نباشم؟! پیمان زنگ می زند و می گوید آرش در بیمارستان میلاد بستری است! می گوید خوب نیست! به روی خودم نمی آورم این آشپزخانه پر از ظرف نشسته و خانه کثیف و لباسهای ریخته بر تخت را؛ می نشینم تمام خاطرات آن روزها را از بین کاغذها می کشم بیرون و قدر همه شان آه می کشم و دلتنگ می شوم .

چرا افسرده نباشم!؟ همه آن آرزوهای خوب، روزهای خوب را فراموش کرده ام! هی عکسها و فیلم ها را می بینم و افسوس می خورم! دلم خیابان انقلای تا آزادی را می خواهد! دلم فریاد می خواهد. این دوشنبه ساعت 10 شب پشت بام کافی نیست! دلم یک دل سیر فریاد می خواهد.

من این روزها افسرده ام. این را مطمئنم. اگر می بینید زیاد می خندم؛ اگر می بینید هیچ حسی از اضطراب و نگرانی ندارم؛ اگر می بینید حوصله مهمانی و شلوغ بازی و ... ندارم و هی شماها را می پیچانم؛ اگر می بینید... من خوب نیستم! لطفا نپرسید چطوری؟! من این روزها هیچ طوری نیستم جز یک افسرده میان مدت !!

حیاط خانه ما تنهاست...

2010-09-17T23:00:00.000-07:00

1.
خانه مادری ام ته یک کوچه بلند است که برگهای انگور از روی آن سر رفته اند، کوچه ای که از صدای جیغ بچه ها خسته می شد و سکوت شب را همچون مرهمی بر خلوت نداشته اش می بست تا آرام بگیرد سر دردش!
خانه مادری ام چند اتاق داشت با یک حیاط بزرگ و دو سرو یکی سن من یکی سن مریم. یک درخت گلابی هم داشت که همیشه گلابی هایش نصیب کرمها می شد. حیاط خانه ما تنها نبود هیچ وقت. همیشه چند بچه قد و نیم قد در آن بازی می کردند. مادربزرگم در ایوان می نشست و نظارت می کرد که بچه ها با باغچه دوست داشتنی اش کاری نداشته باشند.
2.
از خانه مادری ام بر گشتم. کوچه بلند تنها و بی صدا در غم مادر ندا سوگوار بود. ندا همان دختر اخموی کلاس چهارم که هیچ وقت درسهایش را از بر نمی کرد. ازدواج که کرده بود مادرم یک روز پشت تلفن به من گفت طلاقش دادند! جنازه مادرش را هم نیاورده بودند یک هفته! پول بیمارستان پرداخت نشده بود. کوچه ساکت بود، انگار هیچ کس دوست نداشت از در خانه اش بیرون بیاید!
3.
خانه مادری ام یک همسایه داشت همسن من. سهیلا تمام راه مدرسه به سخنرانی های من گوش می داد، همه شعرهای کودکی ام را تشویق می کرد! همه مشقهای مدرسه را با هم نوشتیم با پرتغالهای باغ پدر و نارنگی های حیاط خانه سهیلا! او 5 برادر داشت و من هیچ وقت نمی توانستم از در حیاطشان جلوتر روم. مادرم می گفت خطرناکه! برادرانش که همه از من بزرگتر بودند در نظر من مزاحمی بیش نبودند. سهیلا حالا یک مانتوی سفید می پوشد و آرایش زنانه می کند و با نامزدش همه شهر را گز می کند. چند روز پیش در خیابان در آغوشم کشید و پرسید: تو هنوز اون دیونگی هاتو داری؟ هنو شعر می گی؟
4.
خانه مادری ام چند کاکتوس داشت با گل گندم و یک باغچه شمعدانی. دورتادور باغچه را گل ستاره می کاشت مادرم. رنگ بفشش را دوست داشت، با یک عالم گلهای ریز و درشت سرخ و سفید و هفت رنگ و ... . یک باغچه گل کوکب هم بود. کوکب دختر فامیل مادری ام می آمد با چادر گل گلی از حیاط گل کوکب می چید. وقتی مرد مادرم همه کوکبهای خانه را کند. آن روز باران می آمد، مادر از ختم کوکب بر می گشت. با چه وسواسی سیبهای گل کوکب را از زمین در می آورد. حالا فقط یک گلدان گل گندم مانده با یک عالم کاکتوس. بیچاره ها در رو در واسی مادرم زنده ماندند!
5.
خانه مادری ام یک مریم بانو داشت . همیشه ته جیبش شکلات بود و یک عالم قصه و لالایی! صدایش زنده تر از همه اهالی محل بود . یک کیسه داشت پر از پولهای دسته بندی شده که هر روز مرا می نشاند به شمردنش. یک تسیبح پر از میرکاهای چوبی داشت که همیشه خدا بندش پاره می شد و او بی تسبیح می ماند! حالا چهار سال است آن خانه بی او روزگار می گذراند. مادرم شبیه مریم بانو شده. می نشیند همان جای او روی ایوان بازی گاه به گاه نوه ها را نظارت می کند. یک تسبیح می گیرد دستش و ته جیبش را پر از شکلات می کند. صدایش اما غمگین است. با لالایی هایش می توانی درد همه روزگار را زنده ببینی!
6.
می دانی شهریور ماه خوبی نیست که به خانه مادری ات سر بزنی و از آن گزارش بنویسی...

2010-09-11T08:25:00.000-07:00

همین روزها می روم این لباس چرکی که بر تنم زار می زند را در می آورم...

از جایی که در آن درس می خوانم متنفرم؛

2010-09-08T03:12:00.000-07:00

استاد داور پایان نامه ام کسی است که چیزی از تاریخ نمی داند جز آنچه به اجبار در مدرسه و دانشگاه خوانده است.

او از مباحث زنان هم سر در نمی آورد. تنها استاد ارزشی است که باید پایان نامه مرا لگد مال کند!

برای تو که امشب می روی...

2010-09-07T02:00:00.000-07:00

آن روز اول به چیزی فکر نکرده بودم. می دانی سالها بود از یاد برده بودم تنم را. بعد از مدتها رو به دو چشم نازنینت نشستم و روایت تنم را برایت واو به واو گفتم . چرا باید برایت می گفتم! ... راست می گفت دارم از خودم انتقام می گیرم این تابستان. از همه کرده ها و نکرده هایم دارم انتقام می گیرم. می نشینم رو به رویت و حرفهایی می زنم که هرگز نگفته ام!
حالا ار پس این همه روز تو می روی و من دلتنگت می شوم! این واقعیت تلخ را آن شب که مست صدایت شده بودم فهمیدم. دلتنگ همینقدر بودنم برای کسی ، همینقدر بودنت، دلتنگ آن لحظه های شیطنتهایمان. دلتنگ کشف تو!
تو می روی. چمدانت را بسته ای. چقدر مراقبی که بار اضافه نداشته باشی! می نویسی:

Hey. Im heading to … early tomorrow morning. Pls com share …to night…

تو می روی! تلخی این واقعیت از صبح زیر زبانم مانده...

...

2010-09-05T07:27:00.000-07:00

یک راه بی انتها ... یک لبخند... یک نگاه ... یک نبودنی بیش از بودن...

می گوید به دستهایش هم دستبد زده بودند بی شرفها...

...

2010-09-01T04:39:00.000-07:00

این خبرها همه بوی باروت می دهند! در تو منفجر می شوند!

من مدتهاست خبرها را بدون بغض و اشک نخواندم!

...

2010-08-30T13:04:00.000-07:00

می دانید بازی سختی بود. برد و باخت معنایی نداشت . من مسخ شده بودم!

...

2010-08-28T06:29:00.000-07:00

در خیابان ولیعصر راه می روم و با خودم می گویم حتما تقصیر این شهریور بی حساب است که هی دلتنگ آدمها و روزها و ساعتها و ... می شوم!

به یاد شیوا...

2010-08-26T13:37:00.000-07:00

روی اسکناس 1000 تومانی می نویسم: به یاد شیوا نظرآهاری...
روی اسکناسهای دیگرم هم نام او را می نویسم! نامش اسم رمز است! اسم رمز همه زنانی که برای جور دیگر زندگی کردن مبارزه می کنند. اسم رمز همه آنها که بی صدا شکستن را نمی خواهند! جرمش سنگین است! می دانید ما همه در جرم او شریکیم! ما همه محاربین با خداییم. خدایی که تنها به درد محاربه می خورد.

ثریا با آن لهجه دو رگه فارسی اش می گوید: چگونه می شود ثابت کرد که به جنگ با خدا نمی روی!!حالا اعدام می شه؟!

من اعتراف می کنم...

2010-08-24T10:35:00.000-07:00

همه چیز به سردی یک صبح زندگی بی هدفی شبیه است که معلق میان خودت و همه ایستاده ای. منتظر نیستی کسی برایت دست بزند، تشویق معنایی ندارد میان این ماندن و رفتن.

بریدن جسارت می خواست! نداشتم. هیچ وقت. برای همین است که معلقم و قرار است در این تعلیق زندگی کنم. خوش به حالت که انتخاب کردی. می دانی آدم گاهی کسی را دوست دارد که دقیقا چیزی هست که خودش نیست! کاری می کند که خوش نکرده است هرگز. کسی که طغیان میکند و می شود تبلور نیمه سرکوب شده تو. نیمهای که دوستتر می داشتیش اگر طغیان می کرد. من طغیان نکردم. منتظر ماندم آنقدر که به قول فروغ یاسم از صبوری روحم وسیعتر شد و حالا تنها دارم به ادامه دادن ادامه می دهم و می دوم که نبینم این راه چه بر سرم هوار کرده است.
طغیان جسارت می خواست! تو داشتی! من اما همینطور سالهاست معلق این میان ایستاده ام.

یک عمر اعتراف نکردم تا حاشیه بودنم را انکار کنم و حالا بعد از سالیان رو به این همه چشم باید اعتراف کنم. آن

من ِ من که طغیان نکرد و ایستاد حالا به تماشای خود می نشیند و این بار به حرفهای خودش گوش میدهد!

این روزها بدجوری تنم درد این اعتراف را دارد...

چه راه دور...

2010-08-23T13:09:00.000-07:00

برخی اوقات باید آرام رفت و از راه لذت برد. حتی اگر راهت ناهموار باشد... آدمهایی که می دوند این لذت را ازدست می دهند!

نه به لایحه حمایت از خانواده

2010-08-22T01:03:00.000-07:00

خانم کارلا سرنا حدود 150 سال پیش از ایران دیدن کرده. او از یک زن روستایی در سفرنامه اش روایتی دارد:

بعد از آنکه زن روستایی به زن مسیحی از اینکه رقیبی در ازدواج ندارد تبریک گفت، زن مسیحی پاسخ داد که او حق ندارد از این موضوع شاکی باشد زیرا دین او به هر مرد مسلمانی اجازه داده است که چهار زن عقدی و چند زن غیر عقدی داشته باشد. بنابراین شوهر او می تواند زن دیگری جز او را نیز دوست داشته باشد. زن روستایی با سادگی پاسخ داد: «می دانم که این کار مبتنی بر قوانین مذهبی است اما خداوند به مرد یک قلب داده است تا یک زن را دوست داشته باشد و اگر می خواست دو زن را دوست داشته باشد باید بدو دو قلب می داد.»

این توجیه یک زن روستایی است در 150 سال پیش ایران و حالا در سال 1389 بعد از این همه اعتراض، نمایندگان مجلس شورای اسلامی می خواهند لایحه حمایت از خانواده را تصویب کنند!

سرنا، کارلا (1363). مردم و دیدنیهای ایران. ترجمه غلامرضا سمیعی. تهران:نو .ص215

نوستالژی یک بعدازظهر گرم امرداد

2010-08-20T07:59:00.000-07:00

دلم به صدای بچه های کوچه خوش است. صدای توپشان! این توپشان که می افتد توی حیاط و مرا از سر پس و پیش کردن این کلمات رها می کند چند لحظه...

هوس کردم با مریم برویم تو حیاط خانه مادری و لی لی بازی کنیم. همین بعداز ظهر داغ مرداد، بعد عمه خانوم از پشت دیوار نهیب بزند و ما بپریم توی اتاق آخری تا مامان پیدایمان نکند . بعد با هم به بحث درباره مهمترین مسئله زندگیمان که دور زدن عمه و مامان است فکر کنیم. بعد مریم حوصله اش سر برود و برود زیر آن پنکه که هی صدا می دهد بگیرد بخوابد و من تنها فکر کنم چقدر بدبختم که نمی توانم در این حیاط به این بزرگی ظهر مردادم را سر کنم.

...

مریم شیفت بیمارستان است. عمه خانوم یک سال پیش فوت کرده و خانه اش دیگر کنار خانه مادری ام نیست!من اینجا نشسته ام و فصل چهارم پایان نامه ام را می نویسم... من هم دیگر ساکن آن خانه نیستم...

به بچه ها می گویم آخرین بار است که توپ را برایشان می اندازم!

تو کودتا می کنی و ما تا سالها داغداریم...

2010-08-19T04:52:00.000-07:00

مرداد و خرداد بر وزن همند. بر وزن هیچ شدن! بر وزن ناامیدی! بر وزن کودتا... بر وزن بغض ملتی که کشورش کودتا تولید می کند!

جناب مصدق السلطنه! اگر بدانی اهالی این مملکت چه کرده بودند در خرداد کودتا. همان خیابانهایی که برایت خلوت صف کشیده شده بود را ما پر کردیم. ما سکوت را فریاد کرده بودیم از بس که صبور بودیم!

و حالا من مدتهاست وقتی به تو فکر می کنم ناخودآگاه می گویم: چقدر تنهایی کشیدی مرد! دیدن آن قامت شکسته ات در دادگاه چه دردناک است . آن نگاه تلخت که رو به دوربین همه نسلها را نشانه رفته هم. فاصله آن نگاه تا نگاههای تلخی که ما در دادگاه دیدیم! چهره های شکسته ای که در صفحه های کوچک مانیتورمان نظاره کردیم! صورتهای نازنینی که زیر خاک کردیم! 56 سال است و چند ماه! تنها 56 سال!

حالا از پس این 56 سال، ما عشقهایمان، همه عشقهای پس از کودتاست. غمهایمان، لبخندهایمان که همه از سر اجبار زندگی است، همه مال سال بعد از کودتاست.

می دانی رفیق 28 مرداد یک بغض است، بغض ملتی که کشورش کودتا تولید می کند!!

«ما بدهکاریم

به کسانی که صمیمانه ز ما پرسیدند معذرت می خواهم چندم مرداد است؟
و نگفتیم

چونکه مرداد
گور عشق گل خونرنگ دل ما بوده است.»

حسین پناهی

...

2010-08-17T06:09:00.000-07:00

از صبح به چندین نفر گفته ام که نمی آیم. نمی آیم که ببینمت. به مریم و مارال و افروز و ... می گویم اذیت می شوم. اذیت می شوم برای چندمین بار در فیلم رخشان تو را ببینم که می خندی رو به من! این خنده ات زندگی را از من می گیرد چند روز...

می دانی فرشته! زندگی ام مچاله شده...

این روزها که می گذرد شادم، که میگذرد این روزها...

2010-08-14T09:56:00.000-07:00

حواست هست. در همین روزهای بی روزن که هر روز خبر از مرگ و شکنجه و اعدام و ...می شنوی داری زندگی می کنی.
اینقدر به این دل بیچاره ات نق نزن که چرا گرفته! چاره ای ندارد او هم!

پ.ن.

خبر اعدام هفتاد نفر در مشهد را که می خوانم ...

کوچه ای هست که در آن ...

2010-08-12T01:03:00.000-07:00

دوست داشتم از خیابان ولیعصر بالا بروم. روبه روی کوچه ات بایستم و نگاهی به آن پیچ ته کوچه بیاندازم. روبه روی خانه ات سنگ باندازم به شیشه که باز کنی در را به رویم.این کار را می کنم.

هنوز پرده خانه ات قرمز رنگ است می دانم زنگ در خانه هم هنوز خراب است. می روم تا ته کوچه رو به آن ابهت خانه پدری ات به همه آن سالها لبخند می زنم . نمی دانم چرا اینجایم! چرا در یک ظهر مرداد که پر از کار و مشغله ام اینجا؟! در مرکز خاطرات سالیان چه می کنم.

در خانه پدری ات هم هنوز همان در چوبی است در چوبی بلند که به یادم می آورد چقدر کوچک بودم. تصویرها می آیند و می روند . بغضی در گلویم نیست. اشکی در چشمانم هم. هیچ چیز در ذهنم بیداد نمی کند. باید بگذارم آن روزهای خاک خورده در همین کوچه بماند و من بروم . می روم سر کوچه ایستگاه اتوبوس هم همانجای همیشگی است. سوار بر اولین اتوبوسی که می آید می شوم و می روم. باید بروم باید بگذارم آن روزهای خاک خورده در همین کوچه بماند، پشت همان پرده قرمز، پشت همان در که زنگش همیشه خراب بود، پشت زندگی ام. باید بگذارم خاک بخورند.

کاش سپیده... کاش...

2010-08-10T00:28:00.000-07:00

میدانی سپیده یک وقتهایی حس خفگی میکنم . نیمه های شب وقتی که از خواب می پرم. حس می کنم کسی دست گذاشته زیر گلویم و هی فشار می دهد. نفسم بند می آید. دستهایم را روی گلویم می گذارم که مطمئن شوم توهمی بیش نیست!
می دانی سپیده آن وقت آرزو می کنم کاش تو بیدار نشده باشی وقتی که اکسیژنی نبود. آرزو می کنم کاش در خواب، نفست بند آمده باشد. کاش ...
می دانی سپیده یک وقتهایی که حس خفگی می کنم یاد تو می افتم ...
یک وقتهایی که حس خفگی می کنم صدایت در گوشم می خواند: فروغ جان ... فروغ جان... گاهی جوابت را هم می دهم . می دانم که می شنوی ...

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد...

2010-08-09T03:59:00.000-07:00

از این ترانه «ظهر تابستون تهرون» خجالت می کشم. به خواهرم می گویم : هنوز اعتصابشونو نشکوندن! هنوز، هنوز ، هنوز...
او دانه های تسبیح را می چرخاند همینطور. سجاده اش را باز می گذارد. چشمانش را می بندد و دعا می خواند و من باز می گویم: هنوز اعتصاب غذاشونو نشکوندن!
از این ترانه «ظهر تابستون تهرون» خجالت می کشم . از عکس مجید توکلی و کوهیار و ... خجالت می کشم. از عکس ژیلا و پرستو و ... خجالت می کشم.این روزها از خیلی چیزها خجالت می کشم!
خواهرم تسبیحش را کنار می گذارد با استیصال می گوید: برای چی دعا کنم؟! برای اینکه سلامت باشن... برای اینکه اعتصابشونو بشکنن... برای چی!؟

جوابی نمی دهم. می دانی انگار این روزها همه بی جوابند...

برای تو....

2010-08-07T06:10:00.000-07:00

هر چیزی که به تو ختم می شود برایم تازگی دارد. شاید چشمهایم هم تحملت را ندارد که نمی توانست خیره شود یا... با همان تحکم همیشگی ات دارم از صبح کلنجار می روم. خسته ایم همه مان ! تو حس خفگی داری و سرت درد می گیرد و هی مسکن ها خسته ترت می کنند و من از حرفهایم که هنوز غم می نشیند از آنها بر صدایم و انرژیم را کم می کند و حرکاتم را کندتر، خستگی پر انرژی تر از همیشه بر من مستولی می شود و ...

می بینی رفیق حتی نمی توانم دو خط عاشقانه از یک ضیافت دو نفره بنویسم!

انگار این بار هم باید چراغها را من خاموش کنم!

2010-08-05T10:32:00.000-07:00

قبل از رفتن چراغهایم را خاموش کردم. پرده ها را کشیدم. شیر گاز را بستم. به کاکتوسهایم آب دادم و گفتم: چاره ای نیست انگار باید ادامه بدیم!
در را که می بستم زیر لب می خواندم: مرا به سخن جانی خود این گمان نبود...

پ.ن.

بعضی روزها مهم تر ازآنند که فراموش شوند . مثل امروز...

من، خالی از....

2010-07-28T06:38:00.000-07:00

این روزهای گرم گرمم نمی کند. هیچ گرمایی برای سردی من کافی نیست. من اولین اصل زنده ماندن را فراموش کرده ام. من ، من، من ...
از هجوم این همه من می ترسم. از این همه منی که مسئولیت هزار باره بارم کرده و این تن نحیفش را یارای مقابله نیست!

پ.ن.

ظهر گرم مرداد، میان کوچه های گرم که بوی بادمجان کبابی می داد سیمین پشت تلفن تاکید می کرد:
- حواست به خودت باشه...

دیگر حواسم به هیچ چیز نیست ! این آخرین گزارش از زندگی ام است.

همه چی آرومه ...

2010-07-21T00:53:00.000-07:00

تا اطلاع ثانوی هیچ چیز تحت کنترل نیست! تنها این منم که تحت کنترل چندین چشم باید کار کنم. می دانم این آخرین سنگر دفاع است!

که میلادت...

2010-07-18T01:48:00.000-07:00

که میلادت نزول خجسته باران باد بر تشنگی خاک...

روی همه تقویمهایی که می دیدم روبه روی 27 تیر می نوشتم : تولد من ... 27 تیر ماه هر سال مال من است. برگهای تقویم هم می دانند آن که با رنگ قرمز هر سال می نویسد تولد من ... حتما غرضی دارد. این تیرماه نازنین هم می داند. از همین روست که سخت نمی گیرد به من. می گذارد سرخوشی یک تولد بماند برایم.

امروز 25 سالگی تنم تمام می شود. شناسنامه ها دروغ می گویند. آنها تنها سالها و ماهها را اندازه می گیرند. می دانم تنم بیش از 25 سال دارد. بی خیال این همه امروز خستگی هایم را با پودر لباسشویی تاژ شستم و زیر این آفتاب گرم تیر پهن کردم تا خشک شود. لامصب پر از لکه های تیره بود که پاک نمی شد . لکه هایی که نمی دانم با چه ترفندی پاکشان کنم. به چروکهای یک ساله زندگی ام هم اتو زدم . طعم زندگی ام را که بی¬نمک بود. نمک زدم و خواباندمش تا یک غذای خوشمزه بپزم. بعد آمدم اینجا با خودشیفتگی که ذاتی من است خبر بدهم یادتان باشد 27 تیر هر سال مال من است. مال منی که حالا بی اجازه سرک می کشد به روزهای آینده . روزهای خوب ... روزهای سالم سرشار... روزهایی که باید با این همه لکه و چروک ادامه بدهد و هی خسته می شود و هی دم نمی زند و هی فریاد کم می آورد و هی نفس نفس می زند و هی سرخوشانه امید دارد روزهای بهتری در انتظارش تمام قد ایستاده باشند...

خاک تیر تشنه است! اما باران کار میلاد من نیست...

نه گفتن...

2010-07-12T10:18:00.000-07:00

نه نمی تونم.

صدای گریه اش را می شنیدم و التماسش را. گفت امیدش را ناامید کردم. سکوت کرده بودم و به زهرگفته هایش گوش می دادم. گفت حتما در آینده کسی ناامیدم می کند...

نمی توانستم. نمی توانستم از خط قرمزهای زندگی ام فراتر روم. نمی توانستم بیش از این باشم! استخاره کرده بود، خوب آمد. صدای من هم خوب بود اما من ... . من نمی توانستم.

خداحافظی نکرد. با بغض و گریه و ناله تلفن را قطع کرد. حالا چند روز است صدایش در گوشم می خواند: خواهش می کنم، خواهش می کنم...

«نه گفتن» توانایی است بس بزرگ که من برای اولین بار به دستش آوردم.

تابستان تهران

2010-07-09T10:08:00.000-07:00

من تابستان تهران را دوست دارم . حتی همین تابستان گرم بی سابقه که تا عمق وجودت را می سوزاند. مریم می گوید دیوانه ام. این گرما و هوای کثیف و بوی عرق و ... دوست داشتن ندارد. او دلیل این دوست داشتن را نمی داند. او نمی داند من بهترین روزهای زندگی ام را در همین روزهای گرم و خیابان تاب برداشته ظهر که بادی تعارف موهای کوتاهم نمی کرد، تجربه کرده ام. او نمی داند آدمهای مهم جغرافیای زندگی من، تابستان پرباری داشتند با من. او نمی داند تنها تابستان است که مرگ نداشته برایم!

من تابستان تهران را دوست دارم. حتی همین تابستان پر استرس و پر مشغله را ! این تابستانی که از سر و صدای بازی بچه های کوچه سر می روم و در مقام یک همسایه غرغرو تذکر می دهم. این تابستان که هی کتابها را دوره می کنم، دوستانم را کم می بینم، سر قرارهایم دیر می رسم، خاکهای خانه ام را پروار می دهم، سفر نمی روم و ...

به مینا می گویم: خوب می شیم و بعد با هم به این روزا میخندیم! مطمئن نیستم از پس این همه روزهای بی لحظه، فراغتی بیاید برای خندیدن به این روزها!

پ.ن.
خاله مینای پارک شوش را برده اند چند روز است که با عروسکی که به عنوان عیدی به من داده بود مشغول می شوم و تصور می کنم... حتی نمی توانم تصور کنم مینا چطور است این روزها!

2010-07-04T00:55:00.000-07:00

هي فريادهايت را زير لبخندهايت پنهان كن. به چه مي خواهي برسي؟! اين صداي پر از بغض كافي نيست!
فرياد بزن ...

پ.ن.
اين روزها به اين نتيجه رسيدم كه واقعا بلد نيستم فرياد بزنم!

برای یک روز تابستانی بی تو...

2010-06-28T11:37:00.000-07:00

شماره‌ات را می‌گیرم

ده بار

صد بار

هزار بار

از تو فاصله گرفته‌ام

هر بارکه می‌شنوم

در دسترس نیستی

زنده‌تر می‌شوی

وجودت پخش می‌شود

در کهکشان‌ها

و من

مچاله و مچاله‌تر می‌شوم

سارا محمدی اردهالی

پ.ن.

گاهی همه وجودم مچاله نبودنت می شود فرشته ...

از نوک مژگان می زنی تیرم چند...

2010-06-26T12:28:00.000-07:00

شاید تقصیر این تیر ماه است که همه تیرهایت به سنگ می خورد...

...

2010-06-24T23:42:00.000-07:00

استرسم را با واژه ها روی پیاده روی خیابان جمالزاده می کشم. هی حرف می زنم. بلند، عصبی، ... می دانی آرامش معجونی است که با حرف زدن با تو نصیب من و واژه هایم و استرسم و خیابان جمالزاده می شود...

...

2010-06-21T03:01:00.000-07:00

مادربزرگم راست می گفت این آدمیزاد هرچه از دستش بگیرند حریصتر می شود...

دلم یک شب تنهایی بی صدا می خواهد، تنهایی که آدم نداشته باشد ...

ای شادی آزادی

2010-06-20T00:03:00.000-07:00

باید یک پایان نامه بنویسم و تا پایان شهریور از آن دفاع کنم و بگویم که فکر من درست است. پایان نامه ام درباره نشریات زنان در دوره مشروطه و رضا شاه است. اول تر ها خواب رضا شاه را می دیدم. رضاشاه سال 1320 که مویش سفید است و با عصایی در دست دارد مرا می پاید که دست از پا خطا نکنم. بعدتر خواب روز دفاعم را می دیدم که استاد داورم دارد خطابم می کند که چرا از رضا شاه زیاد انتقاد نکردم.

دیشب خواب میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل را دیدم. با همان صورت دوست داشتنی و سبیلهای بناگوشش داشت نگاهم می کرد. دیروز وقتی داشتم صفحات مربوط به مرگش را می خواندم بغض کردم. آنجا که روایت قتلش را در باغ شاه می خواندم و «یاد آر زشمع مرده یاد آر» دهخدا را. با مریم از کتابخانه برمی گشتیم. من همه فکرم پیش میرزا جهانگیر خان بود . با افسوس گفتم : رسما کشتنش! تو باغ شاه. به جرم نوشتن کشتنش! به جرم روزنامه نگار بودن! مریم رسما کشتنش... مریم با لبخند گفت: ما رو هم هر روز دارن می کشن...

دیشب در خوابم میرزا جهانگیر خان صوراسرافیل داشت نگاهم می کرد،با همان صورت نازنینش! همان صورت نازنینی که در کتاب «تاریخ سانسور در مطبوعات ایران» دیدم. می خواستم بگویم آیا می داند چه بر سر این همه روزنامه نگار آمده! خبر از زندانها، تبعیدی ها، غربت نشینها و ... دارد. اما نگفتم.

از صبح دارم به آن صورت نازنین فکر می کنم. به گمانم روح صور اسرافیل از 1287 تا حالا دارد نگاهمان می کند. به گمانم اصلا می دانست امروز 30 خرداد است . می دانست آن نهالی که خونش پای آن ریخته شد هنوز دارد خون می خورد و دریغ از یک ذره رشد!

این نیز بگذرد...

2010-06-18T08:57:00.000-07:00

غروب جمعه است. مینا می رود. سفری در کار نیست. من هم می روم که آن چمدان را که به امید سفری در راه گذاشته بودم بردارم و خالی اش کنم و بعد با خیال راحت بنشینم سر این زندگی بی تکانم...

بی تو مهتاب شبی...

2010-06-16T13:04:00.000-07:00

دلم یک سلام کشدار می خواهد. یک سلامی که از جنس این خرداد بعد از کودتا نیست. این خردادی که همه عشق اردیبهشت را دود می کند و هیچ باکش نیست که زخم خورده ای یا نه.

دلم یک صدای در می خواهد. یک صدای در که آدمی را به همراه بیاورد. و من بی آنکه عذاب وجدانی بگیرم همه زندگی ام را با او قسمت کنم. بعد بروم خودم را مهمان یک فریاد بلند کنم.

دلم یک تن می خواهد . یک تن که درد نداشته باشد. یک تن که هی به یادت نیاورد که زندگی رنج بزرگی است که باید با او سر کنی. تنی که بسپاری اش به آبی، بادی...

دلم یک دل سیر خاطره می خواهد. تاهر وقت که بخواهم بگویم به خاطراتمون قسم...

آی عشق...

2010-06-14T03:35:00.001-07:00

می خواهد برای کسی عاشقانه بنویسم. بی آنکه عاشقش باشم! نه نمی گویم.
می دانی دلم برای عاشقانه نوشتن تنگ شده!

22 خرداد

2010-06-12T23:22:00.000-07:00

l22 خرداد 1384 است. من دختری 20 ساله ام که از خیلی چیزها می ترسد! از زندان، کتک، فحش، باتوم... و از خیلی چیزهای دیگر. در نتیجه تمام عصرم را در سایتهای مختلف می گردم تا ببینم چه بلایی سر آدمهایی که دوستشان دارم و حالا جلوی دانشگاه تهران به اعتراض ایستاده اند آمده است! از خودم بدم می آید که جسارت رفتن ندارم. بغض می کنم طولانی مدت و آن را روی کتاب آسیب شناسی اجتماعی دکتر صدیق که امتحانش را داده ام خالی می کنم!

22 خرداد 1385 است. تصمیم می گیریم که نرویم میدان 7 تیر. تمام دلم آنجاست. همه می گویند خطرناک است. شب از خودم متنفرم ! از ترسی که نمی گذارد کاری بکنم. عکسها را می بینم و نفسم بند می آید! شبنم را گرفتند و ...

22 خرداد 1386 است. تصمیم بر آن شد که تجمعی صورت نگیرد. 22 خرداد روز همبستگی زنان ایران نامگذاری می شود و یادها و نامه ها و ...

22 خرداد 1387 چند اس ام اس و حرف و لینک و یاد و خاطره و...

22 خرداد 1388 است. ما سرخوشیم و مضطرب. 9 صبح میدان کاج تا 11 در صف طویل می مانم تا رایم را به صندوق بریزم. از صبح کلافه ام. کوثر را متقاعد می کنیم که بلاخره سبز باشد. تمام روز آمار صندوقها و رای ها و ... . درس و کار تعطیل... به مادرم می گویم دعا کند از همان دعاهای مادرانه اش! و در حیاط راه می روم. تند تند...

22 خرداد 1389 است شب قبل پشت بام خانه ام را پر از الله اکبر کردیم با اطلس. از عصبانیت فیلم ندا با فریاد حرف می زنیم و نمی دانم چه ساعتی است که خواب می رویم و 22 خردادمان را با استرس شروع می کنیم. به همه چیز خانه گیر می دهم. باید ساعت 4 بیاید. با هم خداحافظی می کنیم . می رویم تا خیابان خرداد 1389 را فتح کنیم.

22 خرداد 1389 است. من دختری 25 ساله ام .از خیابانهای پر از پلیس ضد شورش دیگر نمی ترسم.

22خرداد

2010-06-12T02:57:00.000-07:00

نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد / که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد.

امان از زمستانی که در بهار امانمان را برید!

2010-06-08T09:25:00.000-07:00

18خرداد 1388 بود. قرارمان همه خیابانهای شهر: امروز شهر را سبز می کنیم... حلقه انسانی سبز!
قرارمان شد سر چهارراه ولیعصر! همه فریاد و شوق پیروزی بود...

هی! چه روزها که ندیدیم...

صدای «سر اومد زمستون» را تا آخر بلند می کنم و اشک می ریزم...

صبر پیشه کن عزیز دلم
صبر پیشه کن
در بطن کوسه ئی که تو را خورده است
گله معنا ندارد.
گیر کرده ای عزیز دلم
گیر کرده ای
و تو هم که یونس و عمران نیستی.

شمس لنگرودی

بیچاره کلاغ؛ انگار دل کسی برای دیدنش پر نمی کشد!

2010-06-07T09:23:00.000-07:00

این شهر بهارش کلاغ دارد. تابستانش هم، پاییز و زمستان هم! کاش لااقل دلمان پرنده داشته باشد! کاش...